• Αρχική
• Σχετικά με εμάς
• Σύνδεσμοι
• Ειδήσεις - Νέα
• Επικοινωνία
• Διαφήμιση

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:      x Μοιραστείτε αυτό το άρθρο με τον/την φίλο/η σας Παρακαλούμε συμπληρώστε τα στοιχεία σας. Τα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά. Email * Το email σας * Το όνομα σας * Σχόλια Έλεγχος ασφαλείας * Για λόγους ασφάλειας παρακαλούμε πληκτρολογήστε τον κωδικό που βλέπετε στην εικόνα στο ανάλογο πεδίο. Σε περίπτωση που ο κωδικός είναι δυσανάγνωστος μπορείτε να ανανεώσετε τον κωδικό πατώντας το πλήκτρο "Refresh" ή "Ανανέωση" του προγράμματος πλοήγησής σας ανοίγοντας πάλι την φόρμα.

Πρόσωπα της Ε.Ε.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: Jerzy Buzek

Ο Jerzy Buzek γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1940 στο Śmiłowice (Σιλεσία) στην Πολωνία. Διετέλεσε Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Πολωνίας και βουλευτής του Πολωνικού Κοινοβουλίου (Sejm) κατά τα έτη 1997-2001. Οδήγησε την Πολωνία στην πορεία ένταξης στις δομές του ΝΑΤΟ το 1999. Το 1997 ξεκίνησε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 1998 ίδρυσε το "Ίδρυμα για την Οικογένεια" και το 2002 το Ινστιτούτο της Κοινωνίας των Πολιτών "Pro Publico Bono". Μέλος της ανεξάρτητης αυτοδιοικούμενης συνδικαλιστικής οργάνωσης "Solidarność" ("Αλληλεγγύη") από το 1980 και Πρόεδρος της Πρώτης Εθνικής Διάσκεψης Εκπροσώπων της "Solidarność" το 1981. Συμμετείχε στις μυστικές περιφερειακές και εθνικές δομές της "Solidarność". Μετά το 1989 προήδρευσε του IV., V. και VI. Συνεδρίου της "Solidarność". Επικεφαλής της οικονομικής ομάδας εργασίας της Εκλογικής Δράσης Αλληλεγγύης (AWS) πριν από τις εκλογές του 1997.

Πανεπιστημιακός καθηγητής. Σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή Σιλεσίας (Τμήμα Μηχανικών Διαχείρισης Ενεργειακών Πόρων). Κατά τα έτη 1971-1972, επιστημονική έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Cambridge (Ηνωμένο Βασίλειο). Συγγραφέας 200 περίπου επιστημονικών εργασιών και κάτοχος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Δίδαξε στις Πολυτεχνικές Σχολές Σιλεσίας και Opole. Μέλος διαφόρων ακαδημαϊκών και τεχνικών ενώσεων. Επιστημονικός διευθυντής της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών (PAN) στην πόλη Gliwice έως το 1997. Εκπρόσωπος της Πολωνίας στον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας - Πρόγραμμα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου κατά τα έτη 1992-1997. Συνιδρυτής του Πολωνογερμανικού Επιστημονικού Δικτύου για την Ενέργεια και την Προστασία του Περιβάλλοντος INCREASE το 1997. Ιδρυτής της Κοινοπραξίας για την Προστασία της Ατμόσφαιρας στη Σιλεσία το 1994. Κατά τα έτη 2002-2004 αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Polonia στην πόλη Częstochowa και ιδρυτής της Πολωνικής Σχολής Διπλωματίας. Επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Dortmund, Seoul και Isparta, καθώς και των Πολυτεχνικών Σχολών Opole και Σιλεσίας.

Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2004, εκλεγείς με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στην Πολωνία. Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ενέργειας από το 2004. Εισηγητής για το Έβδομο Πρόγραμμα Πλαίσιο για την Έρευνα και την Καινοτομία, καθώς και για το Ευρωπαϊκό Στρατηγικό Σχέδιο Ενεργειακών Τεχνολογιών. Εκπροσώπησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά τις εκλογές του 2004 στην Ουκρανία και υποστήριξε την "Πορτοκαλί Επανάσταση". Ανακηρύχθηκε "καλύτερος βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2006" για τη δράση του στους τομείς της επιστημονικής έρευνας και της τεχνολογίας (τίτλος απονεμηθείς από το Περιοδικό "Parliament Magazine"). Το 2006 του απενεμήθη το Βραβείο "White Coal" από τον Σύλλογο Πολωνών Μηχανικών. Το 2007, με αφορμή τη συμπλήρωση 60 ετών από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τιμήθηκε από τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Pöttering με αγαλματίδιο περιστεριού. Σύμφωνα με τις κατατάξεις των πολωνικών εφημερίδων Wprost και Rzeczpospolita εξελέγη "καλύτερος Πολωνός βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου" (2008).

Μέλος της Επιτροπής Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας καθώς και της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας των Τροφίμων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μέλος της Αντιπροσωπείας στην επιτροπή κοινοβουλευτικής συνεργασίας ΕΕ-Ουκρανίας καθώς και της Αντιπροσωπείας για τις σχέσεις με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και την Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ο Jerzy Buzek εκλέχθηκε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 14 Ιουλίου 2009 και θα κατέχει το αξίωμα αυτό για δυόμισι έτη (έως τον Ιανουάριο του 2012).

Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου: Χέρμαν βαν Ρομπουί

Ο Χέρμαν βαν Ρομπουί (Herman A. Van Rompuy), είναι πολιτικός από το Βέλγιο, πρωθυπουργός από το Δεκέμβριο του 2008 και ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τον Νοέμβριο του 2009. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία του Βελγίου τον Υβ Λετέρμ. Ανήκει στο κόμμα CD&V (προηγούμενη ονομασία Christelijke Volkspartij ή CVP). Ο νεότερος αδερφός του, Έρικ, ήταν υπουργός στην κυβέρνηση της περιόδου του 1995-1999 στη Φλάνδρα.

Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1947 στο Έτερμπεεκ (Etterbeek) της Φλάνδρας. Υπηρέτησε στη θέση του αντιπροέδρου της νεολαίας του CVP την περίοδο από το 1973 ως το 1975 και από το 1978 και εκλέγεται μέλος του Πολιτικού Γραφείου του CVP. Την περίοδο από το 1975 ως το 1980 εργάστηκε στα υπουργικά γραφεία των Λέο Τίντεμανς (Leo Tindemans) και Γκαστόν Γκέενς (Gaston Geens). Την περίοδο 1988 - 1993 ήταν πρόεδρος του CVP και αργότερα έγινε υφυπουργός και Υπουργός Οικονομικών από το Σεπτεέμβριο του 1993 ως τον Ιούλιο του 1999. Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 1999, έγινε μέλος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων. Το 2004 ορίστηκε υπουργός Προεδρίας. Στις 12 Ιουλίου του 2007 εξελέγη πρόεδρος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων, αξίωμα που διατήρησε ως το 2008.

Στις 28 Δεκεμβρίου ο Χέρμαν βαν Ρομπουί έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Δεκεμβρίου του 2008.

Στις 19 Νοεμβριου του 2009, έπειτα από έκτακτη σύνοδος κορυφής για την εκλογή του πρώτου Μόνιμου Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, ο Ρομπουί εκλέχθηκε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για την θέση του προέδρου είχαν ακουστεί μεταξύ άλλων οι Τόνι Μπλερ, Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε και Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

 

Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου: Κάθριν Άστον

Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας

H Κάθριν Άστον (Catherine Margaret Ashton, Baroness Ashton of Upholland) είναι Βρετανίδα πολιτικός, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας από το 2009, όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας. Νωρίτερα ήταν επίτροπος για θέματα εμπορίου και από το 1999 ισόβιο μέλος της Γερουσίας. Είναι μέλος του Εργατικού Κόμματος.

Γεννήθηκε στο Απόλαντ του Λανκασάιρ, στις 20 Μαρτίου του 1956. Σπούδασε Οικονομικά στο κολέγιο του Μπέντφορντ, στο Λονδίνο και απέκτησε μπάτσελορ (BSc) στην κοινωνιολογία το 1977. Είναι παντρεμένη με τον Πίτερ Κέλνερ από το 1988 και έχουν έναν γιο και μία κόρη, καθώς επίσης και τρία ακόμα θετά παιδιά.

Η Άστον έγινε επικεφαλής της Βουλής των Λόρδων και υπό το αξίωμα αυτό προώθησε τη συνθήκη της Λισαβόνας. Διορίστηκε στο αξίωμά της στην ΕΕ κατά τη σύνοδο κορυφής των 27 ηγετών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες, στις 19 Νοεμβρίου του 2009. Η Άστον ορίστηκε παράλληλα αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Πρόεδρος της Επιτροπής: Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο

O Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (πορτογαλικά:José Manuel Durão Barroso), γεννημένος στη Λισσαβώνα, 23 Μαρτίου, 1956, είναι πορτογάλος πολιτικός και 11ος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Διατέλεσε επίσης πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από τις 6 Απριλίου 2002 ως τις 29 Ιουνίου 2004, όταν παραιτήθηκε για να αναλάβει την προεδρία της Επιτροπής. Ανέλαβε επίσημα την προεδρία της Επιτροπής στις 22 Νοεμβρίου 2004. Η θητεία του ανανεώθηκε το 2009 με την επανεκλογή του από τους ευρωβουλευτές στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.

Μαοϊκός στα νεανικά του χρόνια, έγινε πρωθυπουργός ως ηγέτης του κεντροδεξιού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στο οποία συνεχίζει να ανήκει.

Έχει σπουδάσει νομικά και πολιτικές επιστήμες.

 

Επίτροπος για τις Οικονομικές & Νομισματικές Υποθέσεις της ΕΕ: Χοακίν Αλμούνια

O Χοακίν Αλμούνια γεννήθηκε στο Μπιλμπάο της Ισπανίας το 1948. Μετά την ολοκλήρωση της βασικής του εκπαίδευσης και τη συνέχιση σε Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Deusto (του Μπιλμπάο) ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, στην "École Pratique des Hautes Études", και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ όπου και ειδικεύτηκε σε θέματα "Κεντρικής Διοίκησης" και "Κυβερνητικής".

Στις αρχές της 10ετίας του '70 επέστρεψε στην Ισπανία όπου και ανέλαβε βοηθός λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Alcalá de Henares διδάσκοντας εκεί Δίκαιο απασχόλησης και Κοινωνική Ασφάλιση. Παρά ταύτα ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την εφαρμοσμένη πολιτική. Έτσι στη περίοδο 1972-1975 εργάσθηκε ως οικονομολόγος στο Γραφείο του Ισπανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου στις Βρυξέλλες, ενώ από το 1976 ως το 1979 ως επικεφαλής οικονομολόγος ενός μεγάλου εργατικού (σοσιαλιστικά προσκείμενου) σωματείου της Ισπανίας του UGT.

Το 1979 γίνεται μέλος - πυρήνας του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ισπανίας (PSOE) απ΄ όπου και ανέλαβε δύο συνεχόμενες φορές Υπουργός στη Κυβέρνηση του Φελίπε Γκονζάλες. Την πρώτη, στη 4ετία 1982-1986 ως Υπουργός Εργασίας και τη δεύτερη, 1986-1991, ως Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, ενώ στο επόμενο διάστημα 1994-1997 υπήρξε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματός του.

Το 1997, όταν ο Φελίπε Γκονζάλες ανακοίνωσε την απόφασή του για παραίτησή του από την θέση του Γ.Γ. που κατείχε επί 23 χρόνια, διάδοχό του όρισε τον Χοακίν Αλμούνια ο οποίος και εξελέγη στην ηγεσία του κόμματος με συντριπτική πλειοψηφία αποσπώντας το 73% των ψήφων των συνέδρων εκ των οποίων μόλις το 3% τον είχε καταψηφίσει. Στις κομματικές όμως αρχαιρεσίες στις 24 Απριλίου 1998, για την ανάδειξη υποψήφιου για την Πρωθυπουργία, οι εκλέκτορες υπερψήφισαν με ποσοστό 55% τον πρώην Υπουργό Δημοσίων Έργων και μετέπειτα Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. Χοσέ Μπορέλ. Διατηρώντας έτσι τη θέση του Γ.Γ. ο Χοακίν Αλμούνια, και παρά το οικονομικό σκάνδαλο που ξέσπασε με πρωταγωνιστές δύο εκ των συνεργατών του, διατήρησε την αμέριστη στήριξη του κόμματός του, μέχρι τις εθνικές Ισπανικές εκλογές του 2000 όπου το Σοσιαλιστικό Κόμμα έλαβε μόλις το 34,1% των ψήφων και 125 κοινοβουλευτικές έδρες που τον ανάγκασαν να παραιτηθεί και να τον διαδεχθεί στη θέση του ο Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο.

Παράλληλα όμως ο Αλμούνια δεν είχε σταματήσει να ασχολείται σε ερευνητικά προγράμματα για κοινωνική ισότητα και ανακατανομή εισοδήματος, έτσι το 2002 ίδρυσε και ανέλαβε την διεύθυνση μιας πρωτοποριακής αλλά και προοδευτικής ερευνητικής ομάδας με αντικείμενο την σύγχρονη εφαρμογή σοσιαλιστικών αρχών. Ίσως αυτή η πλούσια συσσώρευση επιστημονικής αλλά και πολιτικής δράσης να υπήρξε και ο λόγος που το 2004 βρέθηκε στο σημερινό Γραφείο του αρμόδιου Επιτρόπου για οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις, όταν το εγκατέλειψε ο Πέντρο Σόλμπες προκειμένου να ενταχθεί στη νεοεκλεγείσα Κυβέρνηση του Θαπατέρο.

 

Επίτροπος Διεύρυνσης της ΕΕ: Όλι Ρεν

Ο Όλι Ρεν ανέλαβε το αξίωμα του Επιτρόπου Διεύρυνσης της ΕΕ στις 22 Νοεμβρίου του 2004, τέσσερις ημέρες μετά την έγκριση της 24μελούς ομάδας της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής υπό την ηγεσία του Προέδρου Χοσέ Μανουέλ Μπαρόσο. Αντιπροσωπεύοντας την Φινλανδία στην εκτελεστική επιτροπή της ΕΕ, αντικατέστησε στη θέση αυτή τον Γκέντερ Βερχέγκεν της Γερμανίας.

Ο Ρεν γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1962 στο Μικέλι της Φινλανδίας. Από το 1982 έως το 1983, σπούδασε οικονομικά, διεθνείς σχέσεις και δημοσιογραφία στο Κολέγιο Μακάλεστερ στο Σεν Πωλ της Μινεσσότα. Έλαβε μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες από το πανεπιστήμιο του Ελσίνκι το 1989 και το διδακτορικό του δίπλωμα από το πανεπιστήμιο της Οξφόδης το 1996.

Η πολιτική καριέρα του Ρεν ξεκίνησε το 1987 όταν εξελέγη αρχηγός της νεολαίας του Κεντρικού Κόμματος της Φινλανδίας και παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1989. Το 1988 εξελέγη αναπληρωτής πρόεδρος του Κεντρικού Κόμματος και δημοτικός σύμβουλος στο δήμο του Ελσίνκι και υπηρέτησε και στις δύο θέσεις έως το 1994. Ο Ρεν διετέλεσε μέλος του φινλανδικού κοινοβουλίου από το 1991 έως το 1995 και παράλληλα ηγήθηκε της φινλανδικής αποστολής στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Μεταξύ 1992 και 1993, διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Έσκο Άχο.

Από το 1995 έως το 1996, ο Ρεν υπήρξε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και για αρκετούς μήνες προήδρευσε της Φιλελεύθερής του ομάδας. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κινήματος της Φινλανδίας από το 1996 έως το 1988. Το ίδιο έτος, ήταν προϊστάμενος του γραφείου του Έρκι Λίκανεν, του φινλανδού αντιπροσώπου στην ομάδα των 19 επιτρόπων του προέδρου της ΕΕ Ρομάνο Πρόντι και παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 2002.

Το 2002, ο Ρεν εργάστηκε στο πανεπιστήμιο του Ελσίνκι ως καθηγητής και διευθυντής έρευνας του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών. Έφυγε από το πανεπιστήμιο το 2003 για να εκτελέσει καθήκοντα συμβούλου οικονομικής πολιτικής για τον Φιλανδό πρωθυπουργό Μάτι Βανχάνεν. Από τις 12 Ιουλίου έως τον Οκτώβριο του 2004, ο Ρεν ασκούσε καθήκοντα Επιτρόπου της ΕΕ για τις Επιχειρήσεις και την Κοινωνία της Πληροφορίας, ολοκληρώνοντας την εντολή του Λικάνεν.

Τον Αύγουστο του 2004, ο Ρεν αναδείχθηκε επίτροπος διεύρυνσης στην ομάδα του Μπαρόσο. Αν και μια διαμάχη η οποία αφορούσε στον υποψήφιο επίτροπο δικαιοσύνης από την Ιταλία Ρόκο Μπουτιλιόνι οδήγησε σε καθυστέρηση της ψηφοφορίας, η ΕΕ υπερψήφισε την ανασχηματισμένη ομάδα στις 18 Νοεμβρίου 2004.

Κατά την τετραετή του θητεία, η οποία λήγει στις 31 Οκτωβρίου του 2009, ο Ρεν θα επιβλέπει την περαιτέρω διεύρυνση της Ένωσης, με την ένταξη της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας να προγραμματίζεται για το 2007. Επίσης, θα προεδρεύει και στις συνομιλίες προσχώρησης με την Κροατία και την Τουρκία, που αναμένεται να ξεκινήσουν το 2005, καθώς και τη συνεχή παρακολούθηση της προενταξιακής προόδου άλλων βαλκανικών χωρών που επιδιώκουν ένταξη στην ΕΕ.

Σε ομιλία του στην επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων του προέδρου της Επιτροπής, στις 18 Ιανουαρίου 2005, ο Ρεν σημείωσε ότι καμιά από τις χώρες που ζητούν να ενταχθούν στην Ένωση δεν θα καταστεί μέλος εάν δεν είναι πλήρως έτοιμες γι’ αυτό. Κατέστησε επίσης σαφές ότι οι χώρες που ενέχονταν στις βαλκανικές συγκρούσεις της δεκαετίας του 1990 πρέπει να επιδείξουν πλήρη συνεργασία με το δικαστήριο των ΗΕ για την εκδίκαση εγκλημάτων πολέμου εάν είναι να σημειώσουν περαιτέρω πρόοδο στην πορεία τους προς την ΕΕ.

Ο Ρεν είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη.

 

Ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής

Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής (2003 - σήμερα): Νικηφόρος Διαμαντούρος

Γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1942 στην Αθήνα. Παντρεμένος, δύο παιδιά.

O Π. Νικηφόρος Διαμαντούρος είναι από την 1η Απριλίου 2003 ο Διαμεσολαβητής της Ευρωπαϊκής `Ενωσης. Από το 1998 έως το 2003 ήταν ο πρώτος Συνήγορος του Πολίτη στην Ελλάδα. Είναι επίσης καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1993 (σήμερα σε αναστολή καθηκόντων). Από το 1995 έως το 1998 διετέλεσε Διευθυντής και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ).

Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στα Πανεπιστήμια Indiana, απ΄ όπου και έλαβε το πτυχίο του (1963) και Columbia, από το οποίο απέκτησε τους ακόλουθους τίτλους: Master of Arts (1965), Master of Philosophy (1969) και διδακτορικό (1972). Πριν ενταχθεί στο διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (ΔΕΠ) του Πανεπιστημίου Αθηνών (1988), υπήρξε μέλος του ΔΕΠ στο State University of New York και ερευνητής στο Columbia University αντιστοίχως. Από το 1980 έως το 1983 διατέλεσε διευθυντής του Γραφείου Ανάπτυξης του Κολλεγίου Αθηνών στην Ελλάδα. Από το 1983 έως το 1988 ήταν Διευθυντής Ερευνητικών Προγραμμάτων για τη Δυτική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, στο Συμβούλιο Ερευνών για τις Κοινωνικές Επιστήμες (Social Science Research Council) στη Νέα Υόρκη. Από το 1988 έως το 1991, ήταν διευθυντής στο Ελληνικό Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών στην Αθήνα, οργανισμό έρευνας για χάραξη δημόσιας πολιτικής, ο οποίος ιδρύθηκε με χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων Ford και MacArthur. To 1997 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Ινστιτούτο Juan March για Ανώτατες Σπουδές στις Κοινωνικές Επιστήμες, στη Μαδρίτη.

Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης (1992-98), καθώς και της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών των Ηνωμένων Πολιτειών (1985-88). Το 1999 και το 2000, διορίσθηκε μέλος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Εθνικού Συμβουλίου Διοικητικής Μεταρρύθμισης αντιστοίχως. Το 2000, συμμετέσχε στη σύνοδο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Από το 1990, είναι συν-πρόεδρος (Cochair) της Υποεπιτροπής για τη Νότια Ευρώπη στο Συμβούλιο Ερευνών για τις Κοινωνικές Επιστήμες στη Νέα Υόρκη, οι δραστηριότητες της οποίας χρηματοδοτούνται από το Ίδρυμα Volkswagen. Eπίσης είναι συνδιευθυντής της εκδοτικής σειράς "The New Southern Europe" του εκδοτικού οίκου του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και διετέλεσε υπότροφος του Ιδρύματος Φουλμπράιτ και του Εθνικού Ιδρύματος Ανθρωπιστικών Μελετών (ΗΠΑ).

Το εκτενές συγγραφικό του έργο αφορά κυρίως στην πολιτική και την ιστορία της Ελλάδας, της Νότιας Ευρώπης, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα στον εκδημοκρατισμό, τη διαδικασία συγκρότησης εθνών-κρατών και τη σχέση πολιτισμού και πολιτικής.

Η μελέτη, η συγγραφή, η κλασσική μουσική και ο κινηματογράφος αποτελούν μερικές από τις αγαπημένες του ασχολίες.

 

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Πρόεδρος του Δικαστηρίου: Βασίλειος Σκουρής

Ο Βασίλειoς Σκoυρής είναι έλληνας καθηγητής Δημοσίου Δικαίου και από το 2003 πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στο Λουξεμβούργο.

Γεννήθηκε το 1948 και σπούδασε νομικά. Εξελέγη καθηγητής δημοσίου δικαίου στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ενώ έχει διατελέσει δύο φορές υπουργός εσωτερικών στις κυβερνήσεις Γρίβα (1989) και Σημίτη (1996). Στις 7 Οκτωβρίου 2003 επελέγη για τη θέση του προέδρου του δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Το 2006 και το 2009 ανανεώθηκε η θητεία του. 

Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο

Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου: Βιτόρ Μανουέλ Ντα Σίλβα Καλντέϊρα

Το Ελεγκτικό Συνέδριο συστήθηκε το 1975 και εδρεύει στο Λουξεμβούργο. Έργο του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι να ελέγχει εάν οι πόροι της Ένωσης, που προέρχονται από τους φορολογουμένους, συγκεντρώνονται σωστά και δαπανώνται νόμιμα, με φειδώ και για τον προβλεπόμενο σκοπό. Στόχος του είναι να εξασφαλίζει την καλύτερη σχέση κόστους-απόδοσης για τα χρήματα των φορολογουμένων, και έχει το δικαίωμα να ελέγχει κάθε πρόσωπο ή οργανισμό που χειρίζεται πόρους της Ένωσης.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο αποτελείται από ένα μέλος για κάθε χώρα της Ένωσης. Τα μέλη του διορίζονται από το Συμβούλιο για περίοδο έξι ετών που μπορεί να ανανεωθεί. Τα μέλη εκλέγουν μεταξύ τους τον πρόεδρο για περίοδο τριών ετών που μπορεί να ανανεωθεί. Ο κ. Vítor Manuel da Silva Caldeira από την Πορτογαλία εξελέγη πρόεδρος τον Ιανουάριο του 2008.

 

 

 

 

 

Σας ενδιαφέρουν επίσης:

• Τα πάντα για την κυβέρνηση (Σύνθεση, βιογραφικό πρωθυπουργού και μελών της κυβέρνησης, γραμματείς και στελέχη υπουργείων, σύμβουλοι του πρωθυπουργού, στελέχη σε διεθνείς οργανισμούς, περιφερειάρχες, όλες οι παλαιότερες κυβερνήσεις 
• Αξιολόγηση της κυβέρνησης 
• Όσα θέλετε να ξέρετε για την ελληνική κρίση 
• Πληροφορίες για τη Βουλή και τα μέλη του Κοινοβουλίου
• Τα κόμματα, οι οργανώσεις, τα στελέχη τους
• Τα πάντα για την αυτοδιοίκηση (πληροφορίες για όλους τους δήμους και τις νομαρχίες, τα προγράμματα «Καποδίστριας» και «Καλλικράτης», η παλιά και η νέα διοικητική διαίρεση, ο κώδικας των ΟΤΑ, νομοθεσία - εγκύκλιοι, αποτελέσματα εκλογών)
• Αρχείο δημοσκοπήσεων 
• Τα πάντα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και τους ευρωβουλευτές 
• Φάκελος για τις εθνικές εκλογές, όλα τα ψηφοδέλτια και πλήρης οδηγός εκλογών
• Όλες οι διοικήσεις φορέων 
• Όλες οι ανεξάρτητες διοικητικές αρχές
• Ενδιαφέροντα πολιτικά sites και τα πιο δημοφιλή blogs 

Copyright © eklogika.gr - Όλα για την πολιτική και τις εκλογές

Design by Iservices